Eclipse...

All that you touch

And all that you see

All that you taste

All you feel

And all that you love

And all that you hate

All you distrust

All you save

And all that you give

And all that you deal

And all that you buy

Beg, borrow or steal

And all you create

And all you destroy

And all that you do

And all that you say

And all that you eat

And everyone you meet

And all that you slight

And everyone you fight

And all that is now

And all that is gone

And all that's to come

And everything under the sun is in tune

But the sun is eclipsed by the moon

"There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark."

Plateselskapet no til dags...

Eg sitt heime og skriv. I pensum står følgande sitat:

Skillnaden i strategi och faktisk handling kan bli att skivbolagen i det första fallet satsar på en köpstärk åldersgrupp med det man tror är säkra kort.

Har du sett på musikkreklame i det siste? Sett på kva som er til sals av CD-ar? Sett deg rundt i ein platebutikk? Vel... Det er i hovedsak retta mot to typar publikum om dagen, det er born og foreldra deira.

Berre sjå deg rundt neste gang. Tenk over det. Det stemmer, gjer det ikkje?

Godt aor!

Det er eit nytt år. Nye moglegheiter på gang. Nye sjansar, nytt av alt. Bortsett fra det du sleper med deg fra året før, men gjort er gjort, så det må du berre leve med. Det går ikkje an å berre gå gjennom elva og bli rein. Eller hjort.

Men som alle andre må ein jo oppsummere litt. 2010 har vore eit skummelt år. Både privat og på jobbfronten. Det har gått fra djupe dalar med "har eg råd til mat neste veke?!" til "huhei, spontanshoppe Playstation 3!", og det er jo artig. Eg likar jo på ein måte å sjå begge sider av medaljen om eg kan. Det å få dimensjonar på ting er alltid sunt, og gjer at ein sett pris på det ein har i større grad. Det er viktig.

2010 har og vore året som har stabilisert seg på venne- og trivselsfronten. Eg går rundt og er overraskande glad, til og med tatt i betraktning kor sliten eg både er og har vore i lange tider. Eg overraskar meg sjølv i blant, for eg burde vore grinete og furt mykje oftare enn eg er. På ein eller annan vanvittig måte har eg klart å balansere jobb, fritid og skule sånn nokonlunde greit, på tross av at fritidsbiten har fått gjennomgå litt drøyt i blant. Eg har i alle fall komt i mål! Opplevelsar har det og blitt litt av, festivalsommaren er som alltid triveleg, og det er stas å gjeve inntrykk på andre under Målrock. Tur til Berlin i november var og ein definitiv höjdare i året som har gått.

Av musikk som har blitt utgitt i 2010 må eg jo trekke fram litt:

• Kent - En Plats i Solen. Den dukka plutselig opp, ganske uventa faktisk. Når det er godt under eitt år sidan førre plate er det naturleg å møte den med skepsis for at ein har forhasta seg, men den var absolutt ikkje ille, og endte med å vere sommarens køyremusikk.
• Zeromancer - The death of romance. Ein tur til Oslo og innom Alex i room 13, studioet han hadde fram til mars og høyre på plata og få servert kaffe og heimebakte kaker, det er fint det! Plata var jaggu ikkje så dum den heller, sjølv om det her heller ikkje var meir enn eit år sidan forrige plate. Stor stas at Lorry og har bidratt litt og at gamle red 7-låtar får ny drakt og blir utgitt på respektabelt vis.
• Susanne Sundfør - The Brothel. Hadde ikkje somla meg til å sjekke ut Susanne Sundfør før Kaja var overivrig på Slottsfjell og vi satt på klissblaut duk framfor Kongescena med nyinnkjøpt kaffeavtale fra Friele og eg lot meg overbevise av dama ved pianoet. Det var ikkje berre kalde kle og ein sliten kropp som gav frysningar da.
• Diverseting: Ultra Sheriff har vore morro når ein skal danse eller berre vere litt tilbakeståande, vi hadde ein kjempeålreit tur til Lillehammer der vi blei musikalsk utslått av Pelbo og det var stor stas for min del når Dunderbeist omsider ga ut ein EP på norsk. 

For 2011 er det og nokre musikalske høgdepunkt:

• Kaizers gir ut første del av Violeta Violeta-trilogien, og skal stå på scena i Oslo Spektrum i april. Spennande er vel ordet for begge deler, bortsett fra at eg tippar at eg kjem til å takle det musikalske fjaseriet til Janove ganske fint denne gangen og, det kan jo vere at det ikkje blir så dumt å feire bursdagen sin på Kaizerskonsert i Bergen. Det er altså minimum 2 Kaizerskonsertar i kalenderen, og eg vurderar å finne ein til ein plass. :)
• roger Waters, hjerna bak eit av tidenes beste album som i sin tur har ført til ein av mine favorittfilmar, spelar i Telenor Arena 1. mai. Og han skal spele The Wall. Eg skal på generasjonskonsert med mamma og bestemor, og håpar virkelig det blir verdt heile kranglinga med Billettservice sine serverar (1 time!) som eg hadde for nokre månader sidan. Og eg er absolutt oppmerksom på at mannen sannsynligvis er meir ute for å tjene gode grunkar på konsertane sine enn at han har eit oppriktig ønske om å ut for å spele The Wall for oss som var for unge til å få med oss Pink Floyd på ordentlig. Marsjeringa i Årdal den dagen slik tradisjonen pleier å vere, utgår altså. Tør påstå at alternativet er bedre.
• Ljungblut, Kim aleine altså, skal snart i studio. Om det blir noko meir av det i 2011 gjenstår jo å sjå, mannen har jo ein tendens til å ikkje stresse med noko som helst (noko eg er aldeles enig i), men lovar å gi ut musikk på norsk igjen. Det gledar meg stort, for mannen skriv dei beste tekstane eg veit om. Dei er bra på engelsk, men enda bedre på norsk.

Trur nok musikkåret 2011 skal bli bra det og, så lenge ein held litt styring utanfor hitlistene og P4. Forhåpentlegvis blir 2011 bra på andre plan og. Eg har håp, både for meg sjølv og andre. Godt nyttår!

Musikk og sånn.

Det handlar ein del om musikk her. Det er kanskje ikkje så rart, sidan det er det eg brenner for og ønsker å drive med. Fordi det er viktig. Det skal likevel nemnast at mine musikkpostar stort sett handlar om kor latterlig mykje bra musikk det fins der ute. Denne gang derimot, skal vi til det motsatte.

Det verste eg har sett nokon sinne. Det er ei veke sidan eg kom tilbake fra Berlin i dag, med ganske greie bekreftelsar på det eg trudde - tyskarar er sære, og det fins nokon som likar ALT. Inkludert dette. Det aller verste bandet eg har sett nokon sinne var support for Zeromancer i Berlin. Det er ingen hemmelighet at det fins mykje rart innanfor tysk goth-musikk altså, men dette tok kaka. Eg er faktisk ganske usikker på om det går an å kalle det goth eingang.

Bandet innehar tre medlemmer. Tre høgst forskjellige medlemmer. La oss begynne med den som var minst ille. Mest veltilpassa i lokalet og til sjangeren og bandet. Han spelte gitar og og sang, og såg ut som ein litt billig kopi av Martin Gore fra Depeche Mode. Den eg har minst vondt å sei om, bortsett fra at han spelar i det verste bandet eg nokon sinne har sett.

Så går vi opp eit hakk på "worst case"-skalaen. Der er bassisten. Han var akkurat passe malplassert der han stod, som tydelig metalbassist og stod der og kasta på det lange håret sitt. Ikkje kunne han spele heller, forøvrig. Og så toppa han heile greia med å gå så langt vekk fra bassforsterkaren at han nappa ut jack-kabelen. Pinlig.

Avslutningsvis da. Trommeslagaren. Publikumsfriaren og sirkusdirektøren. Virkelig. Mannen hadde rød flosshatt og myggmikrofon. Og litt for mange trommestikker, slik han dreiv og kasta dei ut i publikum heile tida. Pinlig blei det når trommestikkene etterkvart traff golvet fordi ingen tok imot... Men sirkusdirektøren ga seg ikkje der. Han syns nemlig det var gøy å køyre berg og dalbane! Så gøy er det å køyre berg og dalbane at man gjerne gjer det samtidig som man spelar trommer. Så tempoet la han oppi bakerste vogn på toget, mens han sjølv satte seg fremst og dura avgårde.

Sjå det for deg. Kombiner desse tre menneska i hovudet ditt og kjenn på effekten. Og så ser du for deg dei spele musikken sin i førtifem minuttar. Det blir ølkjøp og dobesøk av sånt.

Kva dei heiter? Laminus X. Styr unna.

Forelskelse...

Trur eg er forelska. I musikk. Og det burde eg vel strengt tatt visst for veldig, veldig lenge sidan. Det har jo tross alt vore omtrent det viktigaste i livet mitt i alle fall dei siste 8 åra. Men det skal ikkje meir til enn roadtrip til Lillehammer. Konsert med eit band nesten ingen har hørt om, akkompagnert av ein herlig gjeng som reisefølge. Eg diggar slikt. Å sette seg i bilen, på toget, på flyet, kva som helst egentlig, reise til ein plass man gjerne ikkje kjenner så godt og gå på konsert. Aller helst skal man ikkje ha vore der før eingang. Enda bedre når man ikkje anar perspektivane av det man får. Det var vel verdt heile turen og billetten og heile pakka. Det er noko heilt spesielt når man har musikkopplevelsar av typen der følgande tanke slår deg: Hadde eg dødd no, hadde det ikkje gjort ein dritt. 

Tuba blir ikkje tøffare enn i PELbO. Og eg innsåg at eg brukar for lite tid på den magiske musikken. Den som gir frysningar i heile kroppen, der du tar deg sjølv i å tenke fy faen, dette er bra! Det er slke opplevelsar som gir glede og overskot til kvardagen, når du snublar deg opp igjen på beina etter å ha landa med eit skikkelig mageplask i virkeligheita.

Festivalvenner

"Ni festivalvenner døde foran meg, og jeg tok bilde av det"

(Foto: Stian Haraldsen, Dagbladet)

Den gjorde litt inntrykk på meg, den artikkelen her. Kanskje litt meir enn den burde. Eg har kjent til ulykka på Roskilde lenge, men det er ikkje før etter eg las dette at det virkelig satte seg, det som skjedde. For meg som aldri har satt mine bein på Roskilde. Eg er likevel langt over gjennomsnittet konsert- og festivalinteressert, og min eigen nerdeoversikt nærmar seg 450 konsertar, derav er dei 420 siste etter 18-årsdagen min. Altså maksimalt seks år tilbake i tid. Minna er mange, medan andre er litt diffuse på grunn av alkohol eller overstadig glede. Begge deler kan få minna til å bli litt diffuse, har eg funne ut, særleg ved å vite at min første Kaizerskonsert i juni 2002 har eg berre enkelte augeblikksminne fra.

Og som overstadig glad i musikk og med ein tidvis skummel opphekting i enkelte band og enkelte typar musikk, som på sitt verste har gjort at eg høyrte meir eller mindre på samme band i 8 månader i strekk, har det naturlegvis blitt nokre konsertar. Ein god del av dei heilt fremst framfor scena, med timevis av køståing i forkant. Varierande publikumsmasse, og varierande trøkk. Og artikkelen i Dagbladet i går satte derfor litt følelsar i sving, sjølv om det ikkje har vore skadar involvert i mine opplevelsar.

Det trengs nemleg ikkje 50 000 på Orange Scene på Roskilde for at gleda ved ein konsertopplevelse skal forsvinne heilt. Det held med 1 000 personar i den store, runde salen på Samfundet i Trondheim. Og Kaizers på scena. Det er ikkje på nokon måte uforsvarleg å ha 1 000 menneske inne i storsalen på Samfundet i Trondheim, men salen er rund. Barrikadane var nesten satt i ein halvsirkel. Det gikk smertefullt for seg ganske tidlig. Alle vennene mine forsvant halvvegs i konserten. Dratt opp av vaktene i det dei holdt på å svime av på første rad, nesten på midten der barrikadane møttes og blei til ein einaste stor spydspiss. Alle som dytta, sendte dyttinga si dit. Eg stod litt til høgre, og unngikk det verste. Dei som blei dratt opp, blei satt på beina mellom scena og barrikadane, og ramla saman. Vaktene framfor scena gjorde det dei kunne. Dytta i mot. Satte armane sine i skuldrane på oss heilt fremst, beina i scenekanten og la heile kroppsvekta på og brukte beina. Det rikka seg maksimalt ti cm, og så var det dobbelt trykk tilbake. Du retta deg etter folkemengda, sånn var det berre. Du har nemlig ikkje eit val.

Alternativt så held det med 350 på Hulen i Bergen. Og Seigmen. Ikkje så ille trangt, men salen på Hulen er liten. Sjarmerande, uten mobildekning og i eit bomberom. Altså inne i fjellet. Der blir det varmt. Veldig varmt. Og veldig god stemning. Heilt fremst stod eg, og det er første gangen eg har vore nær å svime av på konsert. Sannsynligvis på grunn av mangel på drikke. Når det begynnar å svimle i hovudet og synet delvis forsvinn, så er det eit hint om at det er på tide å ta det med ro.

Eg har stått fremst framfor 10 000 andre på Øyafestivalen i 2002. Det gikk smertefritt for seg. Eg har vore fremst på ganske mange konsertar etterkvart, framfor ulike typar publikum og ulike mengder og tør påstå at eg veit kva eg snakkar om når eg gir råd til folk som skal på konsert. Det har blitt nokre kveldar som vakt i område mellom scene og barrikadar og. Sikkerheita har blitt god rundtomkring. Det var heilt uproblematisk å stå langt framme med 40 000 på Depeche Mode i Parken i København som følge av tiltaka som blei gjort med så store konsertar etter Roskilde-opplevelsen. Vaktene er dyktige, og barrikadar er nesten alltid bedre enn ingen barrikadar. Eg har prøvd begge deler, og heller alltid mot barrikadar om det er meir enn 40 stk på konsert.

Ting verdt å tenke gjennom i forkant av ein konsert du vil langt fram på:

1. Er du liten og tynn og ikkje tåler ein støkk, har du ingenting fremst i midten å gjere. Er du forberedt på å få litt juling og vakne opp med blåmerke dagen etterpå, er det berre å prøve. Er du redd, er det alltid mindre pes på sidene, sjølv om det er fremst.
2. Uansett er det ein fordel å bruke tid på å komme seg heilt fram til barrikadane. Det er meir luft der, pluss at du kan holde deg i barrikadane. Enklare å kommunisere med vaktene er det og.
3. Å presse seg fram til fremste rad er aldri riktig løysing. Dei som står fremst har gjerne stått i kø og venta for å få den plassen, og dei fortjener den. Førstemann til mølla-prinsippet skal ein ikkje kødde med, og det skapar dårlig stemning.
4. Å starte moshpit (dvs springe inn i andre mennesker og dytte) er rævva og skapar dårlig stemning for alle andre som ikkje vil vere med.
5. Å klatre på skuldrane til personen du er med for å sjå bedre er for det første farlig, og det drep opplevelsen til samtlige bak deg. Store, stygge hattar og lignande er heller ikkje fryktelig sjarmerande.
6. Du stiller deg stort sett ikkje heilt fremst for å stå stille og sjå på konsert. Da står du feil. I front skal og bør det jublast og vere allsang.
7. Du må tåle at mennesket bak deg sannsynligvis er tonedøv og uten taktfølelse, men veldig glad i å synge/skrike alle tekstane.
8. At folk rundt deg hoppar og dansar, er berre eit tegn på at folk kosar seg. Folk som slår til deg derimot, er det greit å snu seg til og be roe seg ned litt. Om dei ikkje skjerpar seg, er det greit å tilkalle vaktene. Det er lov å ha det gøy, men med måte.
9. Er du på 2. eller 3. rad, er det ufint og plagsomt for den framfor deg at du tek tak i barrikaden for å holde deg fast. Sannsynligvis er det trangt nok der fra før, om det ikkje skal gjerast plass til ein arm i hoftehøgde i tillegg. Vis hensyn.
10. Fremst på konsert er ingen plass for sjekking og flørting, og i alle fall ikkje tafsing! Det er og minimalt med mulighetar for folk til å vere überkjærestar. Klining til balladane høyrer til heilt bakerst.
11. Du kastar ikkje ølen din opp mot scena. For det første blir alle på ølen sin veg dynka (og det er ikkje trivelig etterpå!), pluss at du risikerar å øydelegge utstyr for mange hundre tusen kroner. Har vaktene sett at det var deg, blir du kasta ut i tillegg.
12. Det blir varmt. Boblejakke i front høyrer Vinjerock og festivalane i Nord-Noreg til, og til og med der kan det bli for varmt. Ta gjerne med skift.
13. Vaktene kan sannsynligvis ikkje passe på veska eller sekken din. Sannsynligvis tillet dei ikkje at du legg den framfor barrikaden heller, for der skal det vere mulig å gå og klatre for å dra folk opp om nødvendig.
14. Du kan ikkje forvente at plassen din fortsatt er der, eller at det er greit for alle andre at du går ut og kjøper øl tre minuttar før konsertstart.
15. Blir det for tungt å stå i front, er den enklaste vegen ut skrått bakover og ut mot eine sida. Drikk rikeleg med vatn, og det er ingen vits i å kjempe seg fram igjen etterpå.

God konsert!

Festivalsommaren...

...Er for alvor i gang. Eg blir merkelig blid og hyggelig når eg jobbar på festival, lurer på om det er fordi alle er så positive heile tida. Ingen kjeftar sjølv om alle gjer feil. Respekt mellom folk er det viktigaste for å unngå trøbbel, og alle er innstilt på at sånn må det vere. Det er magisk, og eg syns det er fantastisk. Sjølv om eg sutrar for å vere sliten fordi eg har jobba 25 timar på totalt 32,5, sjølv om eg må jogge til toget og ikkje klarar å få kroppen med meg, sjølv om blåmerker og småsår dukkar opp i nye variantar omtrent kvart tiande minutt, og sjølv om eg har to forskjellige tidsrekningar i hovudet mitt når eg omsider kan bruke tida til å sove ut.

For det er litt stas å stå der og sjå på alt ein har vore med og utretta. Sjå fem tusen menneske kose seg på bakgrunn av eigen og dei andre sin arbeidsinnsats. Vere ein del av eit stort team der alle står på for å skape musikkmagi og herlige opplevelsar. Folk som ein på femte året i festivalbransjen møter igjen år etter år. Leve heile dagar på kaffe og litt tørr brødmat og bli fra seg av lykke av ein ålreit utforma biff stroganoff og ein cola. Vere ute heile dagen. Drite i at det regnar og at ein får gjørme under neglene og oppover beina. Det er festival.

"Det er en her med en sammenleggbar bar, kjenner du til det?"

"Jada... Det er en sånn sammenleggbar, det. Den skal inn!"

Kjipe ting...

...Med Depeche Mode-konsert i Bergensområdet:

• At Veldig Mange Mennesker skal ut til Åsane fører med seg mykje styr per buss.
• Det er femti tusen bussholdeplassar i Bergen sentrum. Alle merka med bokstavkodar, og det er femti meter mellom kvar, og det er rein bingo kva slags du skal til. Konklusjon: Det lønner seg å ha god tid til bussen.
• "Konsertbuss" betyr i Bergen at bussen stoppar ti minuttars gange fra konsertlokalet. Eller på nærmaste busstopp, om du vil. Det faktum at det er fire parkeringsplassar av størrelse XXL i nærheten, og at det er nok parkeringsvakter til at dei glatt kunne sperra av litt av den til busstopp, det er det ingen som giddar å bry seg om.
  
• Veldig Mange Mennesker.
• Cashless bongsystem.
• Den forferdelige liveversjonen av Wrong som er transponert ned til det pinlige. Låten som den er no, er virkelig Wrong. Det funkar nemlig ikkje litt eingang.
• Eit glas med vatn, sannsynligvis ca 0,4 l kostar 30 kr for ein forkjøla stakkar med tørr hals. Pluss at man må ha cashless-kort.
  
• Veldig Mange Mennesker.
• Det faktum at to meter høge folk tydeligvis på magisk vis plutselig står rett framfor deg tre minuttar før konsertstart.
• Lyd som du høyrer smeller igjen fra veggen bak deg.
  
• Veldig Mange Mennesker Med Øl I Bærebrett.
• "Bare, unnskyld meg, asså, jeg skal bare fram her jeg!!!"
• Mennesker med øl i bærebrett og morsomme hattar.
  
• Tonedøve Mennesker.
• Menn som dansar. And not in the good way.
• Veldig Mange Mennesker Som Klappar I Takt. Trur dei.
  
• Folk som plystrar. Det er dei, og ikkje lyden av konserten, som har gitt meg tinnitus i kveld.
• Blinders som blir brukt som sallys. Det er ikkje spesielt fantastisk.

Og så ei lita liste over fine ting med Depeche Mode-konsert innandørs i Bergensområdet:

• Bandet ER fortsatt bra. Og innandørs blir dei nok hakket bedre. Vestlandshallen blir jo forsåvidt og intim i Depeche-skala, sidan det neppe var femsifra med publikum der.
  
• Det er omsider håp for å få noko utav lysshowet deira. Hipp hipp!
• Det er litt triveligare å halse ut framfor 9000 andre enn framfor 44000 sånn som i Køben. Å stikke av under siste låta var nok og kanskje eit lite sjakktrekk.
  
• Uttalen av ein del tekstfraser fra Dave Gahan.

Og neida, det er ikkje så forferdelig som det måtte høyres ut. Konserten VAR bra, det er berre det at store konsertar er vesentlig vanskeligare å fylle med magien som løftar den opp i skyene. Og det klarar ikkje Depeche Mode, dessverre.

The death of romance...

"Hei"
"Du ringte?"
"Ja."
"Javel...?"
"Ja, eg berre lurte på om du hadde planar neste lørdag?"
"Tjaaa... Planen er å vere full."
"Men det kan vi sikkert fikse."
"Kult."
"Vil du vere med på noko spennande?"

Sånn begynte det. Plutselig satte eg meg på toget til Oslo ein fredag ettermiddag i januar, uten å heilt egentlig forstå så mykje. Bortsett fra at eg skulle ein snartur til storbyen. Hovudstaden. Og møte igjen folk eg i grunn ser altfor sjelden. Bra folk. Og familien, som det jo er greit å titte innom når eg faktisk er i traktene. Bra folk der og.

"Ja, når vil du ha det?"
"Neei, samme for meg egentlig..."
"Tja, tolv eller to?"
Det blei klokka tre. Room 13. Gravøl, Alex er på flyttefot og det er på tide å finne nye plassar å skape kunst. Fint å få sjå, det er lenge sidan sist eg satte mine bein i eit studio, og akkurat dette har jo ein gang skapt mykje musikk eg er veldig glad i. Røde vegger, isolasjon, lucky pig og gull- og platinaplater overalt. Seigmen og Gåte skiller seg ut. Mannen bak spakane har jo og vore med på leiken. Alex og Kim er slitne. Særleg Alex i grunn, som har miksa på det vi snart skal få høyre litt lenger enn det som sunt er. Planane er sterke om å bytte ut kaffe med søvn, men vi tilreisande får kaffe likevel. I koppar fra Starbucks. Tankane flyg da sjølvsagt tilbake til april 2009 og vår morgonkaffejakt på kontinentet, der vi gjerne snubla over venner på jakt etter bykoppen på nærmaste Starbucks. Kim nedlegg forbud mot å finne koppar fra byar ein ikkje har vore i akkurat i det han har putta kaffe i koppen i hånda mi, fra Düsseldorf. Eg har ikkje vore i Düsseldorf. Guro har bakt cookies, vi får kaffe og ein liten rapport om den siste tida. Innspelingsprosessen, ting som skjer, planar framover og svar på det ein spør om.

Så sparkast det avgårde. Massiv musikk i 44 minutt, og det ramla litt ut av samanhengen til slutt. Det er for tidlig å dømme, men det låter bra. Ikkje at akkurat det er noko nytt og spennande i grunn. Bandet vi høyrer på har ein tendens til å ende opp med ting som er bra, det er vel gjerne nettopp derfor vi er der. Åtte menneske i total ro, tidvis avbrutt av pinlig stillhet mellom låtane og lyden av ein og annan fot som ikkje klarar å la vere å trampe takta. Alle med sin måte å takle førsteinntrykket av musikk på. Stemningen løyser seg opp i det plata nærmar seg slutten, og det er rom for diskusjon. Singelvalg, utgivelsar, meir krydder om generelle ting som funkar om dagen. Vi får det som vi måtte ønske. Snakke fritt og konstruktivt. Nervøsiteten som var til å ta og føle på før vi begynte, er langt unna. Det er fint å kunne diskutere litt rundt alt.

Happy Tree ZMR-friends tar under discokula-film. Det har vore diverse tre og Hulen, no er det discokula i Room 13 som får gjennomgå. Heilt greit. Deretter pustar vi ut litt til. Etter takk og farvel for denne gang sjåast vi snart igjen. Det nærmar seg jo at alle får høyre den; The Death Of Romance.

...

Og sånn går no dagane. Da er det fint at det fins folk som klarar å gjere dagen bedre. Det skal ikkje så mykje meir til, og eg er takknemlig.

Enda eit eventyr er over..

Sommar er festivaltid, så i midten av juli kvart år sidan 2005 har eg pakka med meg ting og saker og forflytta meg til Vestfolds vakre trakter for å tusle rundt på Slottsfjellet nokre dagar og nyte musikk. Sidan 2007 har det vore som frivillig på scenejobbing og flytting av utallige flightkassar. År tre endte opp med jobb på hovedscena, som, når siste band går på om kvelden, er skue for ein plass rundt 10 000 personar. Naturlig nok blir både dagane lengre og flightane fleire av å jobbe på hovedscena, men eventyret blir større og det er det verdt, på tross av at det er kjipt å gå ut på scena framfor 9000 menneske når Turboneger gikk av scena tre minutt før, begynne å rigge ned og fortelle alle at jepp, no er det over. Og, som vanlig er det stygt kontrastfylt å gå fra fire dagar uten eit einaste sekund i fred og fordragelighet til ei veke aleine heime, men det går sin gang. Slottsfjell 2009 var uansett ei helg i lykkerus, glede og uutømmelig energi, og da kan 37 timar jobb på tre døgn godtakast det og.

Det skal forøvrig rettast ein stor takk til hyggelige svenske band med crew;
"Nu har vi det aldeles fantastiskt, folkens!" - Håkan Hellström-crew når vi lastar tunge ting inn i bil.
"Min tyska är underbar!" - crewmann lurer på om vi egentlig forstår svensk eller om vi like gjerne skal ta bilpakkingen på tysk.
"Nu måste vi backa lite!!" - crewmann.
"Vi är världens lyckligaste ulyckliga band, och bara världens lyckligaste ulyckliga band kan spela en låt som heter den bästa dåliga låten!" - Bob Hund.

Prioritering?

Det er ei sak som egentleg irriterar meg kvar einaste dag no. NRK Sogn og Fjordane. Eller, for å sette det på spissen vil eg heller kalle dei for NRK Fjordane, då dette verkar å vere meir passande.

Dette gjeld jo i hovudsak MålROCK da, som eg ikkje kan stikke under ein stol at er ein av mine hjertesaker i heimfylket for tida. Forrige laurdag hadde festivalen første reelle artistslepp for festivalen 2009. Turboneger og Postgirobygget står klare til neste år, og vi gjer eit bevisst forsøk på å sleppe to store norske band samstundes (Turboneger syng jo på engelsk, det er det ikkje alle som er glad i - og det veit ein jo), og det blir utarbeida pressemelding og elles satsa breitt på å få alt ut i alle kanalar same dag. Sogn Avis skriv ein artikkel, Porten.no presenterar etterkvart ein artikkel, eg oppdaterar heimesida til MålROCK, Livecity og Facebook med omlag samme informasjon. Pressemeldinga går til mellom anna nemnde Porten.no, Bergens Tidene og NRK Sogn og Fjordane.

Eg ventar ikkje omtale i BT, men det skjer jo av og til at dei skriv litt om Sogn og Fjordane, og det skadar jo ikkje å sende ting dit heller. Det eg saknar er NRK Sogn og Fjordane. Der skjer det ikkje mykje gitt! Her skryt ein uhemma av lokalmusikk-magasinet Lutt, som i og for seg er bra, men eg tør påstå at eg ikkje er veldig imponert. Årdal sine kulturtiltak vert knapt omtala i NRK SFJ, og det er skremmande å sjå debattar som gjekk ein eller annan gang tidlegare i år, om kulturmangelen i fylket. MålROCK-festivalen og det denne står for vart aldri nemd med eit ord, og det er litt skremmande når det handlar om ein festival som trekk over 3000 personar over to dagar i august. I året 2007, MålROCK sitt toppår hittil, blei det publisert ein enkel biletserie frå festivalen. Dette er alt NRK sitt distriktskontor i fylket sponsar eit av fylket sine største kulturarrangement, i tillegg til ting som folkemusikkfestivalen i Førde og Malakoff Rockfestival. Veka på Meieriet i Sogndal er og kanskje i nærleiken av å vere like stort. Alle desse tre arrangementa er på ulike tidspunkt i året, og burde ikkje skape prioriteringsproblem i mediedekninga.

I år, har ikkje MålROCK blitt omtala i NRK SFJ i det heile. Pressemelding har blitt sendt ut, og så vidt meg bekjent har det ikkje skjedd så mykje som burde endre noko frå tidlegare år - og er det gått på bekostning av NRK SFJ så er det noko MålROCK må rette opp i, men eg mistenker at dette ikkje er tilfellet. Eg sender pressemeldinga i forkant av festivalen til både redaksjonen og ein enkelt journalist som ba om det, men ingenting skjer. Dagen etter festivalen vert eg oppringt av ein person som lurer litt på korleis det har gått med oss i år. Eg kan melde at det jo har gått ganske greit, festivalen har gått rundt og det kan ikkje nemnast å ha vore nevneverdige store problem av nokon grad. Ingenting skjer. I staden for vel NRK SFJ å publisere ein artikkel om Kystfestivalen i Kalvåg. Ikkje eit vondt ord om Kystfestivalen, denne har eg ingen erfaring med, men kva er det som gjer denne så mykje meir verdt å omtale enn MålROCK? Kva større nyhendeverdi har ein festival på kysten som gikk bra mot ein festival i enden av Sognefjorden som gikk bra? Klart, Kystfestivalen blei arrangert for første gong - det er bra det, men kva meir?

Eg må få lov å spekulere litt kva årsaka til alt dette er. På meg verkar det som om NRK Sogn og Fjordane boikottar MålROCK-festivalen i Årdal bevisst. Er det verkeleg så katastrofe at vi ser oss nøydde til å booke, til no i MålROCK-historia, tre engelskspråklege band (BigBang i 2006, The Disciplines i 2008 og Turboneger i 2009. Vokalist Ken Stringfellow i The Disciplines er forøvrig amerikanar.) for å skaffe ein anstendig festival? Ja, festivalen må ta nokre kommersielle grep og tenke litt på kva publikum faktisk vil betale for å sjå samt økonomi. I 2008 var grunnen eine og aleine at det var svært vanskeleg å få ein passande avsluttar til MålROCK, og det blei jobba med å skaffe ein norskspråkleg artist til det siste. I tillegg vert konseptet med nynorsk og nynorske dialekter altfor smalt for å drifte ein såpass omfattande festival, men at MålROCK enno har, og vil ha framover, fullt fokus på å presentere norsk musikk på norsk, må da vere smalt nok? Klart, det er kjekt med festival med artistar som syng på nynorskprega dialekter, men Kaizers Orchestra og Vamp er verkeleg blant veldig få store artistar på dette planet. Ein festival lev ikkje lenge med dei to som hovudartistar år etter år! I tillegg må ein da ikkje diskriminere nokon og sei at Postgirobygget ikkje syng på dialekt? Då synk vi like lågt som ein del nynorskhatarar, og det må vi halde oss for gode til!

I mine auge handlar ikkje MålROCK nødvendigvis om nynorsk. Det er viktig, i ei verd der altfor mange norske band syng på eit framand språk - nemleg engelsk, at vi kan vise oss villige til å satse på dei som gjer den tunge jobben det er å skrive god musikk og lyrikk på norsk. Vere seg bokmål, nynorsk eller ymse dialekter. I tillegg er det fint å kunne presentere nokre artistar frå resten av Skandinavia og - som og skriv på sitt eige språk. Det er akkurat det det her er snakk om! MålROCK har fått kritikk for å sleppe til litt for lite lokal musikk, og sjølv vil eg svært gjerne sjå lokale artistar frå Sogn og Fjordane framføre sin musikk på dialekt på MålROCK, men desse aleine kan ikkje trekke 2000 personar framfor hovudscena kl. 00.30 laurdag kveld! Eg er svært oppteken av at lokale musikantar skal ha ei scene å arbeide seg fram, utvikle seg og stå på, og vonar MålROCK kan bli ein betre ambassadør for dette framover. I tillegg til leiiande skandinaviske artistar som syng på sitt eige språk, med hovudfokus på norsk språk i alle variantar.

Er problemet at NRK SFJ syns det er for langt inn i fjorden til Årdal? At det er for langt å sende eposten sin når den må gjennom to bomstasjonar utan å betale? Det faktum at telefonrekninga ikkje vert noko høgare ved å ringe lenger inn i fjorden? Det verkar i alle fall mykje enklare å sende eposten til nabokontoret eller ringe seg gjennom det opne kontorlandskapet i Førde eller Florø.

PS! Det som er svært viktig her, er at dei meiningane som kjem fram her er mine personlege, og ikkje på nokon måte representerar meininga til MålROCK-festivalen. Denne situasjonen er noko eg har lagt merke til og tykkjer er trist for kulturmangfaldet i Årdal, Indre Sogn, resten av Sogn og heile fylket at vi ikkje skal kunne stå samla om det vesle vi har og verne det med nebb og klør!

Den musikken..

Eg har i augeblikket 7426 sangar liggande i iTunes. Det tilsvarar 21,5 dagar med samanhengande musikklytting, og tek opp 38,27 GB av dei 100 GB eg har plass til på harddisken min. Musikken som er der er alt mellom himmel og jord, det er alt fra klassiske store og små verk til metal og jazz. I tal er det delt mellom 50 sjangrar, 709 artistar og 884 album, og på tross av at det treng litt opprydding der er det ganske mykje.

Det er eit stort problem akkurat no, for ingen av dei 7426 sangane, 50 sjangrar, 709 artistar eller 884 album fristar meg nevneverdig. Eg vil så gjerne høyre musikk, men eg anar ikkje kva musikk eg vil høyre. Hovudet mitt kan til og med ikkje hoste opp ein simpel sjanger som fristar, og det er ille.

Det her er vel nok ein fase. Livet er jo fullt av slike fasar, men dette er kanskje blant dei desidert eklaste eg har. Veldig mange andre fasar og følelsar er greit definerte, om dei er aldri så vanskelige å takle, så veit du i alle fall stort sett kva dei gjer med deg og ofte og korleis dei kan løysast. Denne derimot, luskar rundt og gjer meg irritabel og hinsides tiltakslaus. Eg vil jo gjerne høyre musikk, men eg klarar ikkje finne ut av kva eg faktisk vil høyre på, og ingenting treff blink.

Festivalar og økonomi...

For sannsynligvis første gang skal eg faktisk blogge litt om ting som er relevant og småpolitisk og sånn. Noreg sine utallige festivalar, økonomi og ikkje minst - drifta av desse. Advarsel: Langt og engasjert!

Først: Quartfestivalen

Det er jo ingen hemmeligheit at Quarten gjekk konkurs tidleg i sommar, etter å ha seld i overkant av 2000 billettar til årets festival. Naturleg nok er dette ikkje nok for ein så stor festival som Quart var, men det blir diskutert i det vide og breie i musikkbransjen no - kva er årsaken? Mange spekulerar i, og der er eg i stor grad enig, at Quart delvis har blitt kvalt av media. Ei lita historie sånn sett no: I 2002 spelte Kaizers for første gang på Quart og Roskilde. Den gongen var det å få spele på Quarten i Noreg og Roskilde i Danmark, noko av det største ein kunne oppleve som norsk artist. Etterkvart har eg inntrykk av at Quart har blitt sett på som ein sossefestival, med at pappaguttar fra Bærum har tatt med seg båtane sine og tøffa ned til Kristiansand ei veke i juli og gått på grøftefylla "på landet"... I tillegg var nok medieomtalen då Toffen Gundersen tok med seg kontoret sitt, alle kontaktane sine og reiste og starta Hovefestivalen neppe gunstig for Quart. 

Sjølv var eg jo da innom Quartfestivalen i sitt siste år, på eindagstur i 2007. Det skal ikkje stikkast under ein stol at det var fleire negative sider ved Quart sånn som eg såg på dei i forhold til ein god festival, men ikkje verre enn at det kunne ordnast. Eg var på Zeromancerkonsert samme dagen som 50 Cent avslutta på hovudscena. Det i seg sjølv syns eg var litt så som så, det var ingen profil eller temafølelse i programmet den dagen eg var der. Når det da i tillegg synte seg at ein kompis som overnatta på festivalcampen måtte ta taxi til campen fra byen etterpå, blei eg jo lett frustrert... Fordi mannen bestemte seg for å sjå alle konsertane som høyrte med under Quartpasset den dagen, så måtte han ta taxi, for shuttlebussane som gikk mellom festivalen og campen slutta å gå når hovudkonserten var ferdig... Det var tydelegvis ingen forståelse eller tankegang i festivalleiinga for at nokon ville ha med seg konsertane inne i "hallen" etterpå, som jo var ein del av festivalområdet... Sånne ting er nok desverre ikkje godt nok sånn som festivalmarknaden har utvikla seg dei siste åra, men er nok neppe i seg sjølv grunn god nok til at folk droppar Quart. Så kan vi jo diskutere kvifor i mange år framover.

Sånn for å avslutte Quartgreia, så er det jo litt artig å høyre dei som har kjøpt ut konkursboet til Quart (hovudsakleg merkenavnet og slikt), at dei skal booke ALT det som er av store artistar til "nye" Quart, og festivalpasset blir grisedyrt... Lurer på om dei har tenkt målgruppe for festivalar generelt, som ikkje nødvendigvis er av dei mest ressurssterke.

Så: Alt det andre:

Det er i dag meldt via Dagbladet at Skral festival i Grimstad blir lagt ned. Festivalen var i år nesten utsolgt, men likevel vil dette føret til raude tal i rekneskapet.

Hovefestivalen, som er omtalt i media stort sett heile tida, sliter og ganske kraftig. Dei er i akutt pengeknipe for å kunne betale rekningane sine. Storåsfestivalen er og i omlag samme situasjon, og er redda av nye eigarar. 

No skal det nemnast at Skral festival ikkje er i den kraftige pengeknipa sånn som Hove og Storås, men det står i artikkelen at rekneskapet i år og vil vise raude tal. Da tør eg spørre... Kva i alle dagar driv ein med? Ein festival bør verkeleg ikkje gå i minus av å vere nesten utsolgt! Det kan jo nesten samanliknast som at dersom Kiwi-en på hjørnet fortsatt går med dundrande underskot sjølv om stort sett alle varer blir solgt som dei skal. Eg føler det er noko grunnleggande feil i det her. Greit, Hovefestivalen har sagt dei treng 3 år på å bygge festivalen, men det kan da umogleg forsvare at dei skal kunne få mangfoldige millionar frå kommunen kvart år fordi dei har ein solid budsjettsprekk? Dette er festivalar med stort sett solide besøkstal, gode kontaktar og alt det andre ein skulle tru at ein hadde behov for. Mange festivalar havnar i budkrig om dei beste artistane og overbyr seg sjølve til det uforsvarlege, men Toffen i Hove er så solid bransjemann at han neppe har bruk for det, og eg tviler sterkt på at Hove betalar "marknadspris" for sine artistar. Og fortsatt solide underskot? Eg merkar eg er skeptisk til korleis mange av festivalane driftar seg sjølv økonomisk.

No sitt eg jo med økonomijobb i ein av Noregs mange festivalar. Ein festival eg tør påstå har eit unikt konsept som Noreg ikkje har råd til å miste for musikklivet sin del, og da gjeld det jo å drifte det deretter. Eg såg det allereie i fjor, og var klar over det ganske tidlig i år, at vi sannsynligvis ikkje kunne toppe fjoråret på festivalen i år. Vel, da har vi tatt konsekvensane av det. Vi har hatt våre budsjettsprekkar, men heile festivalleiinga såg våre mest alvorlege budsjettsprekkar i april i år. Det betyr jo at vi har hatt muligheten til å styre vår eiga skjebne ved å velje nokre rimeligare løysingar her og der og vere nøye med å følge opp budsjettet vårt, og ender dermed opp med eit svært brukbart resultat på tross av at vi på langt nær hadde same publikumstalet i år som 2006 og 2007. Vi klarar det, millionar frå kommunen har vi aldri fått, og dette er ein festival som faktisk har gått i pluss kvart einaste år sidan den blei starta i 2003 og nesten klarar det i år og, på tross av fleire hundre mindre besøkande enn i fjor. Som vi trur vi kjenner årsaka til og som vi jobbar med å rette opp til neste år.

Eg må jo nesten spørre meg da? Kva brukar Hovefestivalen alle pengane sine på? Kva slags økonomistyring er det i festivalnoreg når Fædrelandsvennen melder at 1 av 3 festivalar blir sett som "ikkje kredittverdige"? Det er ein tøff jobb, mange reglar og slikt, men likevel... Det virkar for meg å vere forferdeleg lite fokus på å halde ting innanfor eit økonomisk perspektiv og. Eg trur veldig på at det heilt fint går an å kombinere kreativitet og kunstnerisk nivå med god økonomistyring på ein gong.

"Ekspertar" spår festivaldød framover. Eg er ganske enig. Festivalmarknaden i Noreg er overmetta no, og det er nok mange som ikkje eig livets rett. I følge desse ekspertane er det å finne sin eigen nisje og profil vegen å gå, og da håpar eg MålROCK er på rett veg...

Hurra for bloggen!

Bloggen min fyller 1 år i dag. Hurra! Dette feirar vi naturligvis med sjokolade og brus, samt eit par smashing videoklipp som eg syns er staselige.

Først ut: Ottorpedo. Mannen bak utilgivelige ZMR-vorspielsangar til konserten på Quart i fjor. Mannen bak sangen med den treffande tittelen "Mest Sannsynlig En Av De Aller, Aller, Aller, Aller, Aller, Aller, Aller, Aller, Aller, Aller Lengste Sangtitlene Du Noensinne Har Vært Borti", som lovde at eg skulle få signert EP-en min som eg spontant fann ut at eg ville ha før Seigmen på Voss i 2006 (noko som fortsatt ikkje har skjedd sidan eg alltid har gløymt den). Høgt respektert medlem i Happy Tree ZMR-friends, sidan han kan bade i Seigmen/Zeromancer-samlinga si. Ellers ganske harmlaus.



Og til slutt: Zeromancer - Sounds Like fra Blæst 9.11.07. Videoen er satt saman av filminga til ikkje mindre enn 4-5 personar (meg inkludert).



Håpar du har fått både ein god latter og ein dose fantastisk musikk.

Pink Floyd...

Fortjener litt ære akkurat no. Fordi eg føler for det, og fordi det er aaaaaltfor lenge sidan eg har sett The Wall. Så derfor slenger eg ut eit klipp fra filmen her. Fordi den er så ufattelig bra.



Ps! Dette er faktisk blogginnlegg nr. 100. Og emoen min har flytta til i bånn av sida.

Gabriellas sang...

Denne skal eg spele vokalstemma til... På klokkespel, før jul. Og det er ein vanvittig vakker sang. Elsk.

Musikkmagi.

I dag har vi spelt konsert med korpset, i kyrkja i Øvre. Det har eg gleda meg litt til, for det er litt spesielle forhold der. For eit års tid sidan åpna ein svært happy organist i kyrkja eit nytt akustikkanlegg som har gitt ein heilt spesiell klang der. Eg har jo ikkje vore i den kyrkja sidan konfirmasjonsdagane omtrent, og var litt spent på kva denne klangen skulle vise meg. Alle skryter jo så uhemma av den.

Konsert er jo koselig, korps er heilt greit, men å spele Pirates Of The Caribbean-temaet i den kyrkja....det var musikkmagi. Den sangen sluttar med eit lass med trommer i alle retningar (pauke, slagverk i 2-3 former + full peis fra resten av korpset) og eit bang uten sidestykke. Klangen som fulgte etterpå....vel, den gav meg først frysningar og deretter begynte eg å skjelve. Eg skalv i 20 minutt etterpå. Det var heilt enormt å oppleve og få vere med på å skape akkurat det.

Det er ikkje godt å vite kva som var greia, men eg velger å kalle det musikkmagi.

Brain Damage...

The lunatic is on the grass.
The lunatic is on the grass.
Remembering games and daisy chains and laughs.
Got to keep the loonies on the path.

The lunatic is in the hall.
The lunatics are in my hall.
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more.

And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forebodings too
I'll see you on the dark side of the moon.

The lunatic is in my head.
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me 'til I'm sane.
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but it's not me.

And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear.
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon.

Pink Floyd - Brain Damage

---

Dette er Musikk med stor M.

Bloggen min presenterar: 20 plater du bør ha i platesamlinga di!

Ja! Dette har du sikkert venta kjempelenge på. Alle er jo glade i lister, det er eg og, så no skal eg liste opp 20 plater eg meinar akkurat DU bør ha i platesamlinga di. Rangering av kva plater som er viktigast kjem eg ikkje til å klare å få til, så det enklaste vil jo naturligvis vere å kjøpe alle saman....!

Seigmen - Total:

Mitt favorittband nr. 1, og ei av dei beste rockeplatene eg veit om. Her gjorde denne gjengen fra Tønsberg virkelig blinkskudd med ei heilstøypt plate, som i tillegg er produsert av Sylvia Massy. I mine auge inneheld denne plata alt du treng, og kvar musikkinteresserte nordmann burde kjøpe denne framfor den meirselgande Metropolis-plata.
Seigmen

Kaizers Orchestra - Ompa til du dør:

Ei plate som snudde mykje opp ned for meg, og på tross av litt lunken produksjon (kanskje litt fordi den er innspelt på ei veke), er det ein bautastein i norsk rock a 2001. Særprega til tusen.

Kaizers på nett
Offisiell fanside





Pink Floyd - Dark Side Of The Moon:

Den definitivt eldste plata i mi anbefaling, men definitivt pensum for einkvar musikkinteressert. Like bra i dag som ved utgivelsen i 1973, og Pink Floyd køddar man ikkje med. Enkelt og greit.

Pink Floyd på nett





Kaizers Orchestra - Maestro:

Plate nr. 3 av Kaizers er så gjennomført god at den og må vere med. Der Ompa var ein milepæl i norsk rock, er denne plata ein god bekreftelse på at Kaizers ikkje har tenkt å la folk sleppe unna heilt enda. Låtmaterialet er bortimot like bra som på førsteplata, men her er det omsider ein blink på produksjonen. For første gang låter Kaizers BRA på plate!



Ljungblut - The Other Side Of All Things:
Dårlig dag? Berre litt kjip? Vondt i hovudet? Denne er virkelig noko. Vanvittig fin, nedstemt plate, mange kallar den depressiv, og, ja, det kan eg vel neppe nekte for at den er, men det spelar egentlig ingen rolle, for den er eg svært glad for å ha på ein dårlig dag. Man treng jo musikk til slike dagar og.

Bildet er av den russiske, røde utgava. Den er litt vanskelig å få tak i, denne plata, da originalopplaget (1000 eksemplar 2cd) i blått er totalt utsolgt. eBay kan hjelpe deg med å få tak i den russiske versjonen i rødt.

Pink Floyd - Pulse:

Eit god livedokument sjølv om Roger Waters var ute av PF på denne tida og dermed ikkje trakterar bassen på denne plata. Likevel - kvaliteten er skyhøg, lyden er god og låtane blir spelt veldig, veldig bra. Av liveplater, så er dette ei såkalla must-have.






Øystein Sunde - Sundes Verden:
Denne mannen er jo blant Norges morsommaste og ein vanvittig gitarist. Minimum ei plate fra nebbet hans bør alle ha, og her er ei god samling av det beste.

Heimeside



Geoff Berner - Whiskey Rabbi:

Lett sprø jøde fra Canada med eit heilt eige syn på svært mange ting utstyrt med trekkspel. Hylande morsom i livesamanheng. Med eit stort ønske om å la klemzer-musikken leve vidare gir denne fantastiske mannen ut ei godplate som balanserar tradisjon og religion og det meste i ein gjennomført tøff miks.

Sitat: "Don't trust people who don't drink!"
Geoff Berner på internett


Bermuda Triangle - 33 rpm:

Herlig electronikapop. Med gjestevokalistar som Alex Møklebust (Seigmen/Zeromancer) og Agnete Kjølsrud (Animal Alpha) blir denne plata løfta mange hakk, og det er svært koselig musikk som blir servert. Har brukt den her i treningssamanheng eit knippe ganger, og det har fungert ypperlig.

Bermuda Triangle på nett/myspace!



Animal Alpha - Pheromones:

Det blir aldri for mykje god, norsk rock! Med både stil, hår og musikk har Animal Alpha gitt Norge fleire gode opplevelsar, og dette er ei herlig plate. Ryktet vil og ha det til at dei er eit must live, men så langt har eg dessverre ikkje komt enda.

Animal Alpha på nett



Seigmen - Radiowaves:
I mine auge den nest beste Seigmenplata. Mange meinar at det å gå fra norsk til engelsk i uttrykket var eit stort feilsteg, eg er ikkje enig. Ser ein vekk fra at Akersgata syns dette var ukult og at det kommersielt aldri var særlig lurt, så er jo dette fortsatt ei musikalsk kanonplate. Litt meir ustabil enn Total, men til gjengjeld eit godt knippe vanvittig gode låtar.


Gåte - Liva:
Eg klarar ikkje ta stilling til kva av Gåteplatene som er best, så derfor ender eg opp med å anbefale liveplata fra siste konserten på Rockefeller. Den har jamnt over god lyd og er ganske representativ for mykje av det Gåte har gjort. Herlig er det og at det kan fungere å kombinere det meste, sånn som f.eks folkemusikk og rock som er tilfellet her. Da kan eg leve med den noko skrantne dialektuttalen på dei fleste vestlandsdialekter - det er jo tross alt trønderar vi snakkar om her.
Gåte på nett

System Of A Down - Mezmerize:
Metal på den måten eg likar det. Første del av ei platerekke på to (etterfølgaren Hypnotize er ikkje fullt så bra), og gjennomført god musikk.

SOAD på nett





Cloroform - Hey You, Let's Kiss!
Kva skjer om ein blandar jazz og rock saman med 3 av Norges definitive musikkelite? Da får du Cloroform. Merkelig musikk som egentlig ikkje kan kategoriserast særlig, men med John Erik Kaada i spissen med vokal og syntharbeid får jo dei som kjenner til den mannen sannsynligvis eit lite bilde av kva som foregår her. Pluss på Øyvind Storesund (bassist i Kaizers) på kontrabass og Børge Fjordheim (Morten Abel, Paperboys, you name it - Børge er overalt.) på trommer, og du har ein vinnar. Forøvrig eit killerband live (pur speleglede), og plata som kom etterpå, Cracked Wide Open, låg ein periode ute gratis på nettet som ein motreaksjon mot all piratkopieringspropaganda. Cloroform på nett!

Delaware - Lost In The Beauty Of Innocence:
Ei svært så hyggelig plate fra eit knippe Drammensguttar. Aldri har Drammen vore god for bedre.

Delaware på nett



TOOL - Ænima:

Nok ei fantastisk metalplate. For dei fleste burde dette og vere pensum, og eit band som har vore ei stor inspirasjonskilde for Seigmen under perioden da Total kom til live.

Har vanskelighetar med å velge kva som er best av Ænima og 10 000 Days av TOOL, men har endt opp med denne. Kjøp gjerne begge!
TOOL - offisielle heimesider


Monomen - EP:
Monomen er fortsatt ungt, nytt og spennande, for ikkje å snakke om bra! Eit knippe småguttar fra Sørumsand som klarar det å lage mesterlig musikk. Denne lille EP-en burde egentlig ikkje vore her, da det ikkje er ei fullverdig plate, men dei har ikkje gitt ut den plata som egentlig skulle stått her enda. Eg stoler på at når den plata kjem, så er den god nok til at EP-en kan stå her no.


Monomen på MySpace